Ideale psychiatrie

25 mei 2019

De wekker gaat af en met een glimlach word ik wakker. Ik rek me nog een keer uit, spring onder de douche en start mijn ochtendritueel. Terwijl ik sta te douchen bedenk ik mij wat ik vandaag ook al weer allemaal in de planning heb staan, herstelwerkgroep, gesprekken met vrijwilligers en wat administratie. Het wordt een drukke dag vandaag op het werk, maar ik heb er zin in.

In de auto op weg naar het werk hoor ik een interview met de minister van gezondheidszaken: Martijn Koole. Minister Koole vertelt over de prachtige cijfers van 2018 die zijn gepubliceerd. Het aantal zelfmoordpogingen is met 72% afgenomen in vergelijking met 2013, het aantal in bewaring stellingen is met 84% afgenomen, de verslavingszorg is bijna failliet door het gebrek aan verslaafden en de herstelhuizen hebben sinds 1 januari van dit jaar de functie van de psychiatrische ziekenhuizen volledig overgenomen. Dat hadden we toch nooit durven dromen!

Ik denk terug aan die bijzondere verkiezingscampagne van 2014. Het HEE-team heeft er in dat jaar voor gezorgd dat er een aardverschuiving heeft plaatsgevonden in de Nederlandse politiek, en zoals het er nu uit ziet, zelfs op Europees niveau. In bijna elk Europees land zijn nu politieke partijen opgericht voor en door mensen met een psychische kwetsbaarheid.

In Nederland heeft de HEE-partij met lijsttrekker Wilma Boevink een verpletterende uitslag neergezet, door in 1 keer 53 zetels te halen in de 2e kamer. Nooit had iemand dit kunnen voorspellen. Toch is het achteraf niet vreemd. 1 op de 4 mensen hebben in hun leven te maken met psychische problemen. Veel van die mensen besloten te stemmen op de HEE-partij, die een kandidatenlijst had neergezet waar iedereen zich in kon vinden. En wat een prachtig kabinet heeft dat opgeleverd. De kamerbrede coalitie heeft wereldwijd veel stof doen opwaaien. Alle partijen werken samen om het coalitieakkoord uit te voeren. Het motto van dit kabinet? Inclusie, geen exclusie. Iedereen doet mee.

Het kabinet heeft niet alleen de psychiatrie veranderd, maar de hele maatschappij. Zij realiseerden zich dat de psychiatrie weer onderdeel moet zijn van de maatschappij. Iedereen hoort er bij, ook de mensen met een psychische kwetsbaarheid of verslaving.

Niet alleen op het gebied van de gezondheidszorg zijn er grote aanpassingen gedaan, ook in het maatschappelijke leven zijn er mooie projecten ontstaan. De buurthuizen zijn nieuw leven ingeblazen, werkelozen worden extra beloond als zij zich inzetten met vrijwilligerswerk en mensen met een WIA-uitkering is gevraagd wat zij graag zouden willen doen voor de maatschappij. Hierdoor is in elke gemeente in Nederland een poule van vrijwilligers ontstaan die buurthuizen onderhouden, speelplaatsen opknappen, kookclubs voor mensen die niet kunnen koken, of gewoon wat aanspraak willen.

Het aantal verslavingsklinieken is afgenomen door het inclusie-project, de medewerkers zijn overgeplaatst naar de jeugdprojecten. Veel scholen merken ook de effecten van deze projecten, waarbij de inzet van ervaringsdeskundige vrijwilligers en medewerkers van groot belang is. De laatste onderzoeken tonen aan dat de leerprestaties enorm vooruit zijn gegaan en dat het anti-pest-programma er voor heeft gezorgd dat pesten bijna uitgebannen is op de Nederlandse scholen.

Ik kom met mijn auto aan op het werk en parkeer deze bij de oplaadpaal, zoals deze inmiddels overal in Nederland te vinden zijn. Iedereen zitten al klaar in de huiskamer en snel gaan we van start met de herstelwerkgroep van vanmorgen. Wat een mooie ochtend weer, het thema van vandaag is “valkuilen”. Veel herkenning bij elkaar, en er komen mooie ideeën naar boven bij iedereen.

De middag breng ik door met gesprekken in ons herstelhuis. Een gesprek met een vrijwilliger die jaren geleden hier binnen kwam na een zoveelste zelfmoordpoging, en nu zelf vele HEE-groepen draait met zijn co-kartrekker. Door het nieuwe vrijwilligerssysteem wat is ingevoerd door de nieuwe minister van Financiën, Hilko Timmer, krijgen alle vrijwilligers een normaal salaris. De maatschappij en de economie draaien hierdoor zoveel beter. De vrijwilliger is blij dat hij hierdoor uit de schulden is gekomen en zijn gezin weer normaal kan onderhouden.

Ik werk nog wat administratie bij, met de omslag van psychiatrische ziekenhuizen naar herstelhuizen is ook het hele financierings- en administratiesysteem op de schop gegaan. Ik houd echt uren per week over, omdat het zoveel duidelijk en eenvoudiger is geworden. En dat is tijd die rechtstreeks ten goede komt aan de bezoekers!

’s Avonds thuis bij het eten vertelt mijn dochter dat ze eindelijk de knoop heeft doorgehakt welke vervolgopleiding ze wil gaan doen. De 12-jarige Luna is er uit: ze wil later, net als mama, in een herstelhuis gaan werken, en besluit de opleiding tot familie-medewerker te gaan volgen. Een prachtige opleiding waar familieleden van mensen met een psychische kwetsbaarheid worden opgeleid om ander familieleden te ondersteunen. Mijn hart barst bijna van trots uit mijn borstkas.

Samen met mijn vriend drinken we ’s avonds een kopje thee en kijken terug op de dag. Maar op tijd weer naar bed, want morgen wordt een hele mooie dag: het werkbezoek van premier Boevink en Koning Willem-Alexander staat op het programma. Ze zullen rondgeleid worden door de deelnemers zelf, die vol enthousiasme kunnen vertellen wat er in de afgelopen jaren allemaal ten goede is veranderd, en vooral, hoe zij weer leven, in plaats van overleven.