Oct 2012

Een egeltje

Soms heb ik dagen dat ik helemaal op slot schiet. Ik reageer op de automatische piloot en doe de dingen die ik moet doen. Ik werk, ik doe sociaal, maar van binnen ben ik zo afwezig. Er broeit dan iets van binnen, waar ik zelf nog niet bij wil komen, want als je het echt gaat benoemen, is het er, en dat gevoel doet vaak zeer. Dus stop ik het nog maar even weg en doe ik net of het er nog niet is.

Ik lijk op dat soort dagen wel een egeltje. Ik schuifel rond, ik snuffel, ik eet, maar als je te dicht bij komt, rol ik mij op en gooi ik mijn stekels in de lucht. Raak me niet aan! Kom niet te dichtbij! Ik vind je eng! Vandaag was zo’n dag.

Een vriendin van mij zei gisteren dat ik altijd zo open over kom. Dat ik zo makkelijk lijk te praten. Volgens mij is dat vooral te danken aan de jaren van therapie die ik heb gehad. Ik praat makkelijk, maar vanaf een afstand. Rationeel en afstandelijk. Mijn gevoel komt er niet bij. Dat laat ik je niet zien. Want als je dat ziet, kun je mij misschien afwijzen. En afwijzing wil ik ten alle tijden voorkomen.

Vandaag mocht ik beginnen met de WRAP: Wellness Recovery Action Plan. Dit is een cursus waarin je leert om een plan te schrijven waarin je herkent wanneer je je minder prettig gaat voelen en wat je dan kunt doen. Meer informatie vind je
hier. Een van de vragen die gesteld werd in het werkboek was hoe je meer eigen verantwoordelijkheid kon nemen. En hier sloeg ik even op dicht. Ik ben vaak al zo rationeel bezig en hard aan het vechten en knokken dat ik even niks kon bedenken. Waarop 1 van de trainers zei: soms is het loslaten van verantwoordelijkheden ook het nemen van je eigen verantwoording.

Dat vond ik wel een hele rake opmerking. Ik ben altijd zo bezig om de controle te krijgen en te houden, over allerlei zaken, soms is het ook goed om dingen los te laten. De controle los laten, waardoor ik misschien beter bij mijn gevoel kan komen. Mezelf de ruimte geef om mijn gevoel te proberen te pakken. Ik heb dit dan ook met hoofdletters in mijn plan opgenomen.

Maskers af

Dichtbij
Verder weg
Aantrekken
Afstoten

Je staat voor me
Een mens
Je steekt je hand uit
Je wilt me ontmoeten
Leren kennen
Je laat je zien
Je toont je ware gezicht

Dichtbij
Verder weg
Aantrekken
Afstoten

Ik sta voor je
Een mens
Ik zie je hand
Ik wil je ontmoeten
Leren kennen
Mijn ware gezicht laten zien

Dichtbij
Verder weg
Aantrekken
Afstoten

We staan voor elkaar
Twee mensen
We steken onze handen uit
We willen elkaar ontmoeten
Leren kennen
Maskers af
Ons ware gezicht

Moe

Hoofd
vol
zo vol
Moe
slaap
zo moe

Spannende dagen

Een boek, een nieuwe website, een nieuwe baan, samenwonen. Het zijn spannende tijden voor me. Herken je dat? Dat je zoveel geluk op je pad krijgt, dat je het idee hebt dat het wel fout MOET lopen? Zoveel geluk verdien ik toch niet? 

Nog regelmatig bekruipen mij deze gedachten. Ergens zit er altijd een stemmetje in je achterhoofd die rekening houdt met een terugval, met ongeluk, met pech. Want dit geluk is mij toch niet gegund?

Maar hoe ga je daar nu mee om? Duw je die "stemmetjes" gewoon weg? Praat je er over heen, of zet je de muziek heel hard aan? Of ga je er naar luisteren? Laat je de negatieve gedachtes de overhand nemen?

Ol heb er ook geen pasklaar antwoord op. Een collega van mij vertelde deze week dat hij zijn humeur kan beïnvloeden met muziek. Als hij verdrietig is, zet hij vrolijke muziek op. Als hij boos is, zet hij rustige muziek op. Mooi, als dat werkt! Yoga schijnt ook goed te helpen tegen dit soort negatieve gedachtenspiraaltjes, of een goede boswandeling.

Ik ben benieuwd, wat helpt jou, om piekeren te stoppen?