Pesten en zelfdoding

Vandaag hoorde ik op Radio 1 een interview met de psychiater Bram Bakker. Hem werd gevraagd wat zijn eerste gedachten waren toen hij hoorde dat een 15-jarige meisje zelfmoord had gepleegd, omdat zij niet meer tegen het gepest worden kon. Zijn eerste reactie was: „Oh God, niet weer”. En dat was ook precies mijn reactie toen ik dit nieuwsbericht hoorde.

In 1 maand tijd komen er nu 2 kinderen in de media, die uit het leven stappen omdat zij het pesten niet meer aankunnen. Op zich fijn dat de media hier aandacht aan besteed, maar waar zijn zij de afgelopen decennia geweest? Al jaren en jaren plegen kinderen, maar ook volwassenen zelfmoord omdat zij er niet meer tegen kunnen om buitengesloten, beschimpt, bespot, uitgelachen, getreiterd, gepest en gekleineerd te worden. Kinderen op alle soorten scholen, met allerlei soorten achtergronden, maar ook volwassenen in allerlei banen en opleidingsniveau’s kiezen er voor een einde aan hun leven te maken.

Vaak overheerst niet zozeer de gedachte van dood willen, maar wel de gedachte zo niet verder te willen leven. De gedachte dat dit moet stoppen.

En stoppen moet dit zeker. Ja, het aantal zelfdodingen daalt in Nederland. Maar nog steeds is de een van de belangrijkste doodsoorzaken bij mensen onder de 30 jaar suïcide. In 2011 alleen zijn er 1647 mensen uit het leven gestapt. 1647 mensen. Laat dat getal even op je inwerken. Dat is de grote van een gemiddelde school. Dat is veel meer dan er bij een vliegtuigramp om het leven komt. Ongeveer 100 hiervan zijn tussen de 15 en de 25 jaar oud. Dat is 4 schoolklassen vol.

Dit zijn bikkelharde cijfers. je vraagt je misschien af, maar wat kan ik daar aan doen? Wat moet ik hiermee? Het antwoord is heel eenvoudig:
Praat er over. Bijna elke jongeren heeft wel eens een moment dat hij denkt: „was ik maar dood”. Zolang onze maatschappij dit onderwerp niet bespreekbaar maakt en alleen naar de schuldigen wijst, zal dit probleem nooit gestopt worden.

Ouders en docenten: maak dit onderwerp bespreekbaar. Praat met jongeren, maar ook met volwassenen in je omgeving, als zij signalen afgeven het leven niet meer te zien zitten. Door het serieus te nemen, moedig je het niet aan, je geeft juist rust, ruimte en begrip. Door er over te praten, kan er al zoveel lucht komen in een sufgepiekerd brein.

Bram Bakker zei in hetzelfde interview dat hij het pesten en de zelfdodingen graag als losse problemen wil behandelen. Dat is echter niet mogelijk, want in de meeste gevallen zijn ze onlosmakelijk met elkaar verbonden. Ook het pesten op scholen en op werkplekken is nog een taboe. Ook hier geldt, ga het gesprek aan. Durf er over te praten met elkaar, het bespreekbaar te maken in de klas, het gezin of de werkplek. Overal waar mensen samenkomen worden er mensen buiten de groep gesloten. Worden er bondjes gesloten en mensen belachelijk gemaakt. Daar doen wij allemaal aan mee.

Als we daar nu eens allemaal mee zouden stoppen, en iedereen in zijn waarde zouden laten. Gewoon, omdat iedereen er mag zijn en het recht heeft om anders en zichzelf te zijn. Wat zou de wereld dan een mooie plek zijn.

Doe jij mee?